سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

242

المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى)

است . قوله : متّصلة به : كلمه « متّصلة » حال است از « ياء النّفس » و ضمير در « به » به فعل عود مىكند . قوله : سمّيت بذلك : ضمير نائب فاعلى در « سمّيت » به نون راجع بوده و مشار اليه « ذلك » وقايه مىباشد . قوله : لانّها تقى الفعل من التباسه بالاسم : ضمير در « لانّها » به نون وقايه عود مىكند و ضمير مجرورى در « التباسه » به فعل راجع است . قوله : و من التباس امر مؤنّثه بامر مذكّره : ضمائر مجرورى در « مؤنّثه » و « مذكّره » به فعل راجع هستند . قوله : و قال غيره : يعنى غير مصنّف . قوله : لانّها تقيه من الكسر : ضمير در « لانّها » به نون وقايه راجع بوده و ضمير منصوبى در « تقيه » به فعل عود مىكند . قوله : كغيره من الافعال : ضمير در « كغيره » به ليس راجع است . متن : « 69 » و ليتنى فشا و ليتى ندرا * و مع لعلّ اعكس و كن مخيّرا تجزيه و تركيب ليتنى : مبتداء . فشا : فعل ماضى ، خبر . و : عاطفه . ليتى : مبتداء . ندرا : به صيغه ماضى ، الفش اطلاقى است ، خبر و جمله « ليتى ندر » معطوف است به « ليتنى فشا » .